اگر فقط نبازی، برنده شدی؛ این ایده اصلی سرمایه‌گذاری شاخصی یا به اصطلاح منفعل(passive) هست. آماتورها وقتی تنیس بازی می‌کنند، کسی می‌برد که توپ کمتری خراب کند. سرمایه‌گذاران غیرحرفه‌ای یا افراد تنبل دو راه دارند یا اینکه با زحمت زیاد به دنبال سهام پرپتانسیل بگردند یا پول خود را به افرادی بسپارند که آنها در صندوق‌های به اصطلاح فعال (active) این کار را برایشان انجام دهند. رقابت شدید بین افراد بسیار حرفه‌ای در بازارها باعث شده پیدا کردن فرصت‌های ناب حتی برای حرفه‌ای‌ها هم سخت باشد. بنابراین، بازارهای مالی جهان، نیم قرن هست به سوی ایده تنیس‌بازان آماتور حرکت کرده؛ همین که اندازه شاخص بازدهی کسب کنند برنده‌اند. صندوق‌های شاخصی با هزینه‌های کمتر و عدم وابستگی به مدیر صندوق، به قدری جذاب شده‌اند که حالا ارزش دارایی بیشتری از صندوق‌های فعال دارند. صندوق‌هایی که با ۱۱ میلیون دلار جذب سرمایه شروع کردند و اکنون تریلیون دلاری شده‌اند. روندی که اکنون در ایران نیز با ابتکاراتی برای بازارهای مختلف در حال پیگیری است.