بنگاه برای تأمین مالی پشت صف بانک مانده و سرمایه‌گذار به‌دنبال بازدهی بالاتر است. آیا صندوق‌های بدهی خصوصی می‌توانند این دو را به هم برسانند؟
در واچ‌لیست ۱۶ آبان، با اجرای علی تسنیمی و حضور محمدحسین حاج‌اسماعیلی، سراغ ابزاری رفتیم که جای آن در بازار سرمایه ایران خالی است؛ صندوق‌هایی که منابع سرمایه‌گذاران را جمع می‌کنند و با ارزیابی توان بازپرداخت بنگاه‌ها، به تأمین مالی آن‌ها می‌پردازند؛ به‌ویژه کسب‌وکارهای کوچک و متوسطی که دسترسی محدودی به تسهیلات بانکی دارند.
اما جذابیت این ابزار فقط در بازدهی بالقوه بالاتر خلاصه نمی‌شود. برخلاف انتخاب مستقیم یک طرح تأمین مالی، اینجا مدیر صندوق مسئول انتخاب مجموعه‌ای از بنگاه‌ها، اعتبارسنجی و پایش آن‌هاست. کیفیت همین مدیریت تعیین می‌کند که منابع سرمایه‌گذاران به کجا برود و ریسک بازنگشتن مطالبات چگونه کنترل شود.
بازدهی بیشتر، البته بدون هزینه نیست؛ سرمایه‌گذار ریسک اعتباری بالاتری می‌پذیرد و باید برای دسترسی به پولش صبورتر باشد. سود تضمین‌شده نیست و قرار نیست امکان خروج، مانند صندوق‌های با نقدشوندگی روزانه فراهم باشد.
حاج‌اسماعیلی در این گفت‌وگو، سازوکار پیشنهادی این صندوق‌ها، تفاوتشان با درآمد ثابت و تأمین مالی جمعی و نقش احتمالی آن‌ها در کاهش فشار تأمین مالی بر بانک‌ها را توضیح می‌دهد. او راه‌اندازی این ابزار تا پایان سال را محتمل می‌داند؛ هرچند زمان آغاز فعالیت و جزئیات نهایی، به تصمیم نهاد ناظر وابسته است.
صندوق‌های بدهی خصوصی برای چه سرمایه‌گذارانی مناسب‌اند و بازدهی بالاترشان، پاداش پذیرش کدام ریسک‌هاست؟