در دهه‌های گذشته، افزایش قیمت نفت عموما با تضعیف دلار همراه بود؛ زیرا آمریکا به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین واردکنندگان نفت، با افزایش هزینه واردات انرژی و فشار بر تراز تجاری و کاهش ارزش دلار مواجه می‌شد. این شرایط یکی از عوامل شکل‌گیری رابطه مثبت میان طلا و نفت از مسیر کاهش ارزش دلار بود؛ با توجه به رابطه عموما معکوس قیمت طلا و ارزش دلار، تضعیف دلار در دوره‌های افزایش قیمت نفت، زمینه رشد هم‌زمان این دو دارایی را فراهم می‌کرد.

تغییر جایگاه آمریکا در بازار انرژی: توسعه صنعت نفت شیل و افزایش تولید و صادرات نفت آمریکا، به‌تدریج این معادله را تغییر داد. آمریکا در سال‌های اخیر به صادرکننده خالص مجموع نفت خام و فرآورده‌های نفتی تبدیل شد. بررسی همبستگی متحرک ۳۶ماهه طلا و نفت نیز نشان می‌دهد که تضعیف رابطه مثبت این دو دارایی، فرایندی تدریجی بوده و از سال‌ها پیش از ۲۰۲۰ آغاز شده است؛ روندی که با گسترش تولید و صادرات نفت آمریکا هم‌زمان بوده است.

تغییر رابطه نفت و دلار: در ساختار جدید، افزایش قیمت نفت می‌تواند از مسیر افزایش درآمدهای صادراتی و بهبود نسبی تراز تجاری آمریکا، به تقویت دلار کمک کند. همچنین افزایش ارزش تجارت جهانی نفت، تقاضای معاملاتی دلار را افزایش می‌دهد.

پیامد برای قیمت طلا: تقویت احتمالی دلار هنگام افزایش قیمت نفت می‌تواند بخشی از فشار صعودی بر طلا را خنثی کند. داده‌های ماهانه نیز این تغییر رفتار را نشان می‌دهند؛ به‌طوری‌که همبستگی بازده طلا و نفت برنت پس از ۲۰۲۰ به حدود منفی ۰.۰۴ کاهش یافته است. بااین‌حال، بررسی احتمالات شرطی نشان می‌دهد که در همین دوره، احتمال کاهش قیمت طلا در ماه‌هایی که نفت افزایش یافته، حدود ۴۹ درصد بوده است؛ بنابراین رابطه مثبت تاریخی تضعیف شده.

تغییر جایگاه آمریکا در تجارت جهانی انرژی و تحول رابطه نفت و قدرت دلار، یکی از توضیحات اقتصادی مهم برای تضعیف همبستگی تاریخی طلا و نفت است.