گفتنِ «بورس ارزنده است» آسان است. سؤال سختتر این است که حاضری چند درصد از پول خودت را، برای چه مدتی، پای این تحلیل بگذاری؟
در «واچلیست» چهارشنبه ۲۷ آبان، پرسش علی تسنیمی از حسین باباییپور، مدیرعامل سبدگردان آبان، این نبود که چطور از ریسک دور بمانیم. بحث بر سر سرمایهگذاری بود که پول مازاد دارد و میخواهد ریسک کند. تسنیمی از شکاف تورم و نرخ بهره شروع کرد. اگر این شکاف بهسادگی بسته نمیشود، حتی در سناریوی تشدید تنشها، آیا زمینه برای سهامداری فراهم نیست؟ باباییپور میان این دو فرق گذاشت. نرخ بهره حقیقی ممکن است منفی بماند، اما شرکتی که فردا برای تأمین مواد اولیهاش مشکل دارد، لزوماً نمیتواند سود امروزش را حفظ کند.
بحث در صندوقهای اهرمی ملموستر شد. تسنیمی پرسید اگر انتظار داریم بورس مثل گذشته عقبماندگیاش را جبران کند، چرا اهرمیها را فقط کوتاهمدت ببینیم؟ چرا با پول مازاد و افق یکساله این ریسک را نپذیریم؟
باباییپور این احتمال را رد نکرد، اما چون اهرم زیان را هم تشدید میکند، برای همان سرمایهگذار فرضی ۲۰ درصد سبد را به صندوقهای اهرمی با نگاه کوتاهمدت اختصاص داد. برای ۳۰ درصد، سبد سهامی متنوع و فعال با افق میانمدت را در نظر گرفت و ۵۰ درصد را برای بلندمدت میان طلا، درآمد ثابت و صندوقهای بخشی تقسیم کرد.
۲۰ درصد پاسخ باباییپور بود، نه مرز ریسک و قمار برای همه. اصرار تسنیمی بر عدد از همینجا میآمد. باور به جبران بورس شاید توضیح دهد چرا سراغ اهرم میرویم، اما نمیگوید چه سهمی از سبد را به آن بسپاریم. برای پاسخ به این یکی، باید پیش از خرید از خودمان بپرسیم اگر این بار بازار خلاف انتظارمان حرکت کرد، چقدر زیان را میتوانیم تحمل کنیم و چه نشانهای باید نظرمان را عوض کند؟