فرض کنید تمام پولی که در اقتصاد ایران وجود دارد را جمع کنیم و بخواهیم با آن پول در تهران آپارتمان بخریم. در سال ۱۳۹۶ با کل نقدینگی کشور می‌شد حدود ۱۹۵ میلیون مترمربع آپارتمان نوساز در تهران خرید ولی در مهر ۱۴۰۵ با نقدینگی ۱۹ هزار همتی کل کشور تنها می‌توان ۶۱ میلیون مترمربع آپارتمان تازه تاسیس در پایتخت خریداری کرد. پیام نمودار بالا ساده است: با اینکه در این سال‌ها مقدار پول در اقتصاد ایران بیشتر شده، قیمت مسکن آن‌قدر سریع‌تر رشد کرده که قدرت خرید آن پول نسبت به مسکن کمتر شده است. مسکن تهران در فاصله سال‌های ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۵ به‌شدت از توان خرید نقدینگی عمومی اقتصاد فاصله گرفته و آثار آن در رکود سال‌های ۱۴۰۲ تا ۱۴۰۴ منعکس شد. حالا در مهر ۱۴۰۵ نسبت نقدینگی به قیمت تهران دوباره در کف ۱۰ ساله قرار گرفته است.