ساندویچهای مکدونالد در اغلب کشورهای جهان و تقریبا با یک اندازه، بو و مزه عرضه میشوند و اکونومیست از سال ۱۹۸۶ آن را معیاری سریع برای مقایسه برابری قدرت خرید (PPP) کشورها معرفی کرد. شاخص «بیگمک» اکونومیست جایگزین محاسبات پیچیده موسسات بینالمللی نظیر صندوق بینالمللی پول (IMF) یا بانک جهانی شد. به جای یک سبد از همه کالاها، ساندویچ مشهور بیگمک مبنایی شد که به دلیل کیفیت یکسان انتظار میرفت در اقتصادهای مختلف یک قیمت داشته باشد و اگر قیمت تفاوت دارد، سیگنالی از تفاوت نرخهای ارز است.
ترکیب بیگمک: بررسی کشورهای مختلف نشان میدهد هزینه تولید این ساندویچ را حدودا ۴۵درصد دستمزد نیروی کار، ۱۲ درصد نان، ۹ درصد گوشت، ۹ درصد پنیر، ۵ درصد برق و فقط ۴.۶ درصد اجاره تشکیل میدهد. مقایسه این ارقام با ایران بسیار جالب توجه است؛ جایی که سهم اجاره ملک تا ۳۰ درصد هم میرسد، برق رقمی قابل اغماض است و نیروی کار بدون شک خیلی کمتر است.
شاخص «بیگمک» چگونه کار میکند؟ با یک مثال بهتر بفهمیم. با ۱۰۰ دلار میتوان ۱۶ ساندویچ بیگمک در آمریکا خرید، در اروپا همین تعداد ساندویچ ۱۰۰ یورو آب میخورد. پس طبق برابری قدرت خرید ۱۰۰ دلار معادل ۱۰۰ یورو است؛ حال آنکه در بازار ارزهای جهانی ۱۰۰ دلار معادل ۸۷یورو است. پس یورو ارزی است که بر اساس شاخص بیگمک بیشارزشگذاری شده است. ۱۶ساندویچ بیگمک در ژاپن حدود ۸ هزار ین قیمت دارد، حال آنکه ۱۰۰ دلار معادل ۱۶ هزار ین است. پس آمریکاییها ترجیح میدهند دلارشان را بفروشند و در ژاپن دو برابر بیگمک بخرند؛ این همان پایین ماندن ارزش ارزها و یکی از ریشههای اصلی جنگ تجاری است. بر اساس آخرین گزارش، فرانک سوئیس، پوند بریتانیا، یورو، شِکِل اسرائیل و لیر ترکیه در میان ارزهای گرانتر قرار دارند، در حالی که عمده اقتصادهای آسیایی که با موتور صادرات کار میکنند ارزهای ارزانتری دارند مانند یوان چین، ین ژاپن، وون کرهجنوبی، دونگ ویتنام و روپیه هند.
۱۹ مرداد ۱۴۰۵ - ۱۶:۴۲
تبادل نظر