واچلیست با علیتسنیمی
صنعت بانک در یک سال گذشته حدود ۱۳۶ درصد بازدهی داشته؛ رقمی نزدیک به بازده شاخص کل. اما پشت این عدد، داستان همه بانکها یکسان نیست: برخی از مسیر سود عملیاتی و کارمزدها رشد کردهاند، برخی از محل داراییهای مازاد و تجدید ارزشگذاری مورد توجه قرار گرفتهاند و گروهی نیز همچنان به رشد نرخ ارز و تغییر ارزش داراییهای ارزی خود وابستهاند.
در قسمت جدید «واچلیست»، با محمد زهرایی، مدیر تحلیل سبدگردان داریوش، به سراغ صنعت بانک بورسی و عملکرد صندوق بنکو داریوش رفتهایم؛ صندوقی که با بازدهی حدود ۱۰۱ درصدی در شش ماه و ۹۸ درصدی در سه ماه، عملکردی بالاتر از میانگین صندوقهای بانکی ثبت کرده است.
اما پرسش اصلی این است؛ این بازدهی حاصل انتخاب و جابهجایی بهموقع بوده یا صرفاً نتیجه همراهی با موج بازار؟
در این گفتگو بررسی میکنیم:
- چرا ارزشگذاری بانکها را نمیتوان فقط با سود تقسیمی سنجید؟
- چرا بانکهایی مانند سامان، پستبانک، خاورمیانه و اقتصاد نوین در بحث سودآوری عملیاتی برجسته میشوند؟
- بانک ملت، پاسارگاد، پارسیان، تجارت و صادرات از چه مسیرهایی میتوانند مورد توجه بازار قرار گیرند؟
- رشد نقدینگی و افزایش کارمزدها چگونه به درآمد بانکها منتقل میشود؟
- کفایت سرمایه و نسبت مطالبات غیرجاری چه تصویری از کیفیت ترازنامه بانکها به ما میدهد؟
- صندوق بنکو داریوش چگونه با تغییر وزن میان بانکها این بازدهی را ساخته؟
- برای افق یکماهه، آیا بانکها میتوانند بخشی از ریسک پرتفوی سهام را پوشش دهند؟
زهرایی تأکید میکند که در صنعت بانک، عملکرد گذشته بهتنهایی کافی نیست؛ سرمایهگذار باید ببیند بازدهی از کجا آمده، چه بخشی از آن تکرارپذیر است و کیفیت منابع، تسهیلات و سرمایه بانک چه وضعیتی دارد.
در پایان، او تخصیص حداکثر حدود ۲۰ درصد از پرتفوی به صنعت بانک را در شرایط فعلی قابل بررسی میداند؛ با تأکید بر سرمایهگذاری بدون اعتبار، نگهداری بخشی از دارایی در صندوق درآمد ثابت و توجه به صندوقهایی که پویایی پرتفوی و توان جابهجایی میان نمادهای بانکی را دارند.
در صنعت بانک، سؤال فقط این نیست که کدام سهم بیشتر رشد کرده؛ سؤال مهمتر این است که این رشد، از چه نوع سودی ساخته شده است؟
تبادل نظر