بسته شدن تنگه هرمز در آغاز ۱۴ میلیون بشکه از عرضه روزانه نفت را از بین برد، تقریبا یکپنجم کل تولید جهان؛ چطور میشود که با بسته ماندن این گلوگاه، قیمت نفت زیر ۱۰۰ دلار باقی مانده است. چند توضیح اولیه وجود دارد: عربستان و امارات توانستهاند ۵ میلیون بشکه در روز را از طریق خطوط لوله به بازار برسانند. ذخایر استراتژیک اقتصادهای ثروتمند مانند آمریکا و ژاپن ۲ میلیون بشکه در روز از کمبود عرضه را جبران کرد. اما مهمترین ضربهگیر بازار نفت چینیها بودند که تقریبا واردات نفت خود را نصف کردند و به ۵.۵ میلیون بشکه در روز رساندند. سازمان کشورهای صادرکننده نفت یا همان اوپک سالها پادشاه بازار نفت بودند و با همکاری روسیه تحت عنوان اوپک پلاس در سالهای اخیر فعالیت جدیتری داشتند، اما نتوانستند به تعادل بازار نفت کمک کنند. به نظر میرسد جایگاه این کارتل که طبق برخی محاسبات از سال ۱۹۷۰ تا ۲۰۱۴ بیش از ۵.۷ تریلیون دلار به اقتصاد جهان خسارت زده در حال تضعیف شدید است. اما چین چگونه توانست قویتر از اوپک مانع از رسیدن قیمت نفت به سطوح ۱۵۰ دلار شود؟ رقمی که در آغاز جنگ بسیاری از تحلیلگران انتظار آن را داشتند. اکونومیست معتقد است چین از سه اهرم استفاده کرده است:
اهرم اول، ذخایر نفتی: در دوازده منتهی به جنگ، چینیها از قیمت ارزان نفت برای افزایش ۲۰۰ میلیون بشکه ذخایر خود استفاده کردند. تحلیلگران معتقدند خریدهای چین باعث رشد ۱۰ تا ۲۰ دلاری نفت پیش از جنگ شده بود. در دوران جنگ، چینیها نه تنها این خرید را متوقف کردند (معادل یک میلیون بشکه کاهش تقاضای روزانه)، بلکه ۱۵۰ میلیون بشکه از ذخایر را آزاد کردند (جبران ۱.۵ میلیون بشکه در روز کمبود عرضه).
اهرم دوم، محدودیت صادرات: به عنوان دومین پالایشگاه نفت جهان، دولت چین از آغاز جنگ دستور منع عقد قرارداد صادرات محصولات پالایشی را صادر کرد. این اقدام بین ۱.۲ تا ۱.۸ میلیون بشکه در روز تقاضای پالایشگاههای چین را کاهش داد.
اهرم سوم، کاهش تقاضای داخلی: دولت چین اجازه داد قیمت بنزین افزایش یابد، در نتیجه بسیاری از مردم دیگر با ماشین سر کار نرفتند. استفاده از مترو، دوچرخه و حتی پیادهروی افزایش معناداری یافت.
۳ شهریور ۱۴۰۵ - ۱۵:۵۳
تبادل نظر