بازار سهام از تاریخ ۹ اسفند ۱۴۰۴ تاکنون بهدلیل شرایط حاد و نااطمینانیهای غیراقتصادی تعطیل بوده است؛ با این حال سایر بخشهای بازار سرمایه، از جمله معاملات صندوقهای سرمایهگذاری با درآمد ثابت و صندوقهای کالایی، همچنان فعالاند. سازمان بورس تاکنون دو نشست رسمی با ارکان بازار سرمایه، مدیران نهادهای مالی و کارگزاران برگزار کرده است تا نحوه مدیریت بازار در این دوره حساس مورد بررسی قرار گیرد. جمعبندی هر دو نشست، تداوم تعلیق معاملات سهام بوده است.
آقای حسن رضاییپور، دبیرکل کانون کارگزاران بورس و اوراق بهادار، که در هر دو جلسه حضور داشتهاند، توضیح میدهند که بر پایه نظرسنجی انجامشده از صنف کارگزاری پیش از آغاز آتشبس—و ارائه آن در جلسه نخست—نظر غالب بر بسته ماندن بازار تا پایان جنگ بوده است. اما در جلسه دوم، که در دوره آتشبس برگزار شد، نتایج تازهای از همان جامعه کارشناسی ارائه شده است: در صورت پایداری شرایط موجود و عدم تشدید تنشهای نظامی، بازگشایی تدریجی و محتاطانه بازار سهام با محوریت افشای حداکثری اطلاعات ، گزینه ترجیحی کارگزاران بوده است. به گفته ایشان، در این فرآیند، میزان آمادگی دولت، زیرساختهای بازار و نیز توان عملیاتی نهادهای مالی باید مورد توجه جدی قرار گیرد.
رضاییپور در بیان دیدگاه شخصی خود نیز تأکید میکند که با توجه به نیاز فزاینده سهامداران به نقدینگی، بازگشایی بازار سهام در نهایت امری اجتنابناپذیر خواهد بود؛ اما این بازگشایی زمانی میتواند موفق باشد که دو پیششرط کلیدی فراهم شود: ۱) تجهیز منابع کافی توسط سیاستگذاران برای حفظ نقدشوندگی و جلوگیری از اختلال در معاملات ۲) افشای مناسب و بهموقع اطلاعات توسط شرکتها جهت ارائه حداقلی از چشمانداز به سرمایهگذارانبه نظر میرسد تصمیمگیران بازار سرمایه قصد دارند موضوع بازگشایی بازار سهام را با تأمل دوباره و احتمالاً پس از گذشت ۱۴ روز از آتشبس و بر اساس ارزیابی دقیقتر اوضاع، مجدداً بررسی کنند. با این حال، هرگونه افزایش تنش نظامی میتواند به تداوم بسته ماندن بازار سهام منجر شود.در این میان، برخی کارشناسان پیشنهاد راهاندازی «بازار جبرانی» را مطرح کردهاند؛ بازاری ویژه که امکان خریدوفروش سهام بدون دامنه نوسان یا با دامنه باز را—صرفاً برای مدیریت نقدشوندگی در دورههای نااطمینانی—فراهم کند. آقای رضاییپور نیز این ایده را قابل بررسی میدانند و معتقدند تدوین دستورالعمل مشخص برای چنین بازاری ضروری است، چراکه تاکنون از این ظرفیت بالقوه استفاده نشده است.اکنون پرسش اصلی دیگر این نیست که «بازار سهام باید باز باشد یا بسته؟»—دوگانهای که در عمل کماثر شده است. پرسش درست این است: در شرایط نااطمینانی چگونه میتوان سازوکاری طراحی کرد که از یکسو نقدشوندگی لازم را برای سهامداران نیازمند تأمین نقدینگی فراهم کند و از سوی دیگر امکان فعالیت برای سرمایهگذاران ریسکپذیر را نیز مهیا سازد؟بهنظر میرسد بازنگری سازوکارهای فعلی، فاصله گرفتن از تصمیمات «همه یا هیچ» و حرکت بهسوی ابزارها و بازارهای انعطافپذیر، مسیر منطقی مدیریت بازار سرمایه در شرایط حساس کنونی باشد.
گفتوگوی کامل را به صورت تصویری و یا صوتی در سایت فردای اقتصاد، ببیننده و شنونده باشید
تبادل نظر